Konu: M. Fethullah Gülen'in Şiirleri

AKINCI TÜRKÜSÜ



Atlasdan cepkenli yiğit akıncı!

Dönmedin geriye bunca yıl oldu.

Gözlerim yollarda ruhumda sancı

Elimde güllerim buruşup soldu.

Gezdiğim yerlerde hep seni sordum;

Şimdi gelir diye hayâller kurdum.

Günler geçti ben: “Yarın!” deyip durdum

Bin hafakan sînem boşalıp doldu.

Ger dizgini artık şahlansın atın!

Ger ki va’dedilen günler pek yakın!

Ufukta bahar var unutma sakın!

Zulmet silindi her yöre nûr oldu.

AK VE KARA



Apaydınlık bir dönem kol kol gezen güneşler

Semâda yüzüp giden kehkeşânlara inâd.

Her bucağı İrem Bağları’na denk o günler

Gök kuşağı gibi zafer tâklarıyla âbâd.

Sonra bir kâbuslu devir ve aranan dünler

Firavunlaşdı herkes firavundan da berbâd.

Harâb oldu her taraf soldu çiçekler güller

Bülbülün dilinde dinmeyen yeisli feryâd.

Gökler gamlı bulutlar küskün kurudu göller

Virânelere döndü her yan simsiyah eb’âd.

Yine rüyâlarda kor tütüyor eski günler

Mışıl mışıl döl yatağında milletçe murâd.

AKYOL



Gördüm nurlu geleceği rüyâmda bir gece

Işıklar yağıyordu her tarafa sessizce.

Âhenkle işleyen bir saat gibiydi işler;

Bir bir silinip gitmişti asırlık teşvişler.

Ve herkes birbirine yürekten bakıyordu;

Somaki musluklardan kevserler akıyordu.

Tertemiz çehreleriyle geçerken kudsîler

Ümitlerimize bir bir fer salıp geçtiler.

Yeni bir dünyâ kuruyorlardı; harıl harıl.

Her taraf gökle yarışır gibi pırıl pırıl!

Geçtikçe tekmil bu şimşek bakışlı yiğitler

Anladım; muştusu verilen zamanmış meğer.

Civanlar gördüm yüzlerinde gariplik rengi

Hükmettim ki bunlar o ilk kudsîlerin dengi.

Dolaştım her tarafı usanmadan bezmeden;

Ziyâ içenlere erdim bir ulu çeşmeden.

Şükranla gerilip gezenler vardı kolkola

Sonra teker teker ulaştı herkes AKYOL’a.

ALTIN SAÇLI BAHAR



Bu mevsim o kadar coşkun ki sular

Çığlık çığlık vadi dere inliyor.

Sular gibi köpürüyor duygular

“Gel Sonsuz’a yelken açalım” diyor.

Nur yağıyor ışık sarmış her yanı

Zaman artık sevinç neş’e zamanı

Beklemiştik mevsimlerce bu ânı

Bir bir ölenler şimdi diriliyor.

Her yanda güzellik her yanda âhenk

Geçmişteki muhteşem günlere denk

Ve bahçelerimizde hevenk hevenk

Bir başka tadda meyveler eriyor.

Duygularla dolu esiyor rüzgâr

Kabarıyor denizlerde dalgalar;

Enginlerde altın saçlı bir bahar

Binbir renk ve desenle tülleniyor.

Ve gelenler daha mutlu olacak;

Dünyâ yeniden ışıkla dolacak

Asırlık karanlıklar boğulacak

Muştusu ULU DÎVÂN’dan geliyor

ALTIN TENLER



Taptâze altın tenlere benzer bu yiğitler;

İniyor çevrelerine ışıktan demetler.

Sonsuzdan gelen ilhâmla doldukça dolmuşlar

Hızır’la arkadaş olup sırlara dalmışlar.

Bir büyülü kevserle meğer hepsi de mest imiş

Gözlerinden belli her biri bir sırra ermiş.

Tûfânlara denk heyecânları var hiç dinmez;

Polat gibi yürek taşırlar korkmaz ve sinmez.

Bilir cihân bunları belli beldesi köyü

Çehrelerinde fethedici gizli bir büyü!

Ve şimdi dehâya denk bu parlak ferâsetler

Horozu çoktan ötmüş bir kutlu şafak bekler.

AŞILMAZ



Ah edip ağlamadan

Sîneler dağlamadan

Su gibi çağlamadan

Bu dağlardan aşılmaz!

Cânı cânânı vermeden

Fakr ile fahr’a ermeden

Yokluğa kanat germeden

İmkânsız yollar aşılmaz!

Kafada düşünce sînede îmân

Gönülde heyecan hislerde tûfan

Ve binbir ızdırâp binbir hafakan

İçini sarmadan çöller aşılmaz!

Ötelere gönül gözü açmadan

Pervâz edip dost eline uçmadan

Benliğine kıvılcımlar saçmadan

Sarp yokuşlu bu yollar hiç aşılmaz!

Ölüp ölüp dirilmeden

Hergün bin kez gerilmeden

Canda öze erilmeden

Şekler gümânlar aşılmaz!

Sine kebap olmadan

Vakit-mîat dolmadan

Sen senden kurtulmadan

Dere tepe aşılmaz!

Yolcu buruk baş gerek

Gözde daim yaş gerek

Huy biraz yavaş gerek

Yoksa yollar aşılmaz!

ATEŞDEN ÇEMBER



Gecem hem gündüzüm ateşten çember

Yüreğimde sızı inceden ince.

Dilimde dildârın hayâli ezber

Yer yer tülleniyor geceden gece.

İçimde tınlıyor firkat bestesi

Sarsılıyor her an gönül kubbesi;

Uzaktan geliyor hicrânın sesi

Çarpıyor rûhuma heceden hece.

Sarardı baharım hazâna döndü;

Tam vuslat deminde ışığım söndü.

Ay yüzlü gidip hicâba büründü

Açılmaz nikâbı peçeden peçe.

Harâboldu dünyam; heryer kan ağlar

Kurudu çemenler bozuldu bağlar.

Hazân eser eser rûhumu dağlar

Savrulur güllerim gonceden gonce.

ATEŞTEN SÎNELER



Ateşten sîneleriz alev dokunmaz bize;

Kor kesilip gitmiştir gelenler semtimize.

Sararmıştı benizler yüzümüzü görmeden

Dize gelmişti düşman murâdına ermeden.

Ruhlarına azâbız onlar bilirler bizi

Şimşeklerle yarıştık tanırlar hepimizi.

Azgınların başında sindirici cezâyız;

Dostlara dost isek de düşmanlara ezâyız!

Kulaklarda çağıltı mâzî gibi ırmaktan

Dize geldi bayraklar ay-yıldızlı bayraktan.

Hasımlara tûfândık; nûr etdik çevremizi

İsterseniz bir sorun şanlı mâzîye bizi.

Şimdi dinmiş olsa da ruhlarda heyecânlar

Mutlaka tutuşacak o eskiki akkorlar.