Bir hazan mevsiminde çıktığında karşıma bilir miydim bu kadar yaralayacağını yüreğimi?

Ah sevgili.
Bilir miydim defalarca gidip gri geleceğini ve her gidişinde bir parça daha götüreceğini yüreğimden? Bilir miydim her gidişinde daha büyük olacağını o parçanın söyle?



Halbuki sen değil miydin tüm yaşadıklarımı bilen ve sen değil miydin bana zarar gelmesini istemeyen?

İstemezken hiçbir acıyı çekmesini yüreğimin neden yaktın sevgili neden kışa döndürdün bendeki sevgini?



Çok mu şey istemiştim senden? Neden bu kadar ağır gelmişti herşey ikimize?

Yapmamız gereken tek şey sevmekken birbirimizi biz neden sevgi dışında herşeyi dolu dolu yaşadıkta hep erteledik söylenmesi gerekenleri ve neden sakladık sevgimizi?

Bir senin yanında yaşarken saflığı bir senin yanında güçsüzken ve ilk senin yanında ağlamışken savunmasız; neden hep kelime artlarına sakladık yüreğimizi?



Çok mu şey istemiştim gerçekten hayattan?

Koluna girip yürürken yolda yüzüme yansıyan tebessüm müydü fazla kaçan mutluluk?

Yoksa uzaktayken bir çağrının gelmesiyle sana ait olan; yüreğime düşen heyecan parçası mı ağır gelmişti de bu hale düşmüştü sevdamız?

Hayat ne istedi bizden yoksa biz mi hayatı yok ettik erkenden?

Neden birden değişti herşey? Bahar neden kışa dönüştü aniden?
Halbuki sen bilirdin kıştan ne çok korktuğumu sevgili
Halbuki en çok sen bilirdin kışları üşüyen ellerimin yüreğimide vurduğunu ve o yüreğin sadece senin gözlerinde huzur bulduğunu.

Biliyorsun değil mi?

Bunu benden de iyi biliyorsun sevgili.

Bildiğin halde yapıyorsun inat uğruna yaşatıyorsun tüm acıları bana
Acı çekmem için gelip gelip gidiyorsun yüreğime.
Her gelişinde bir parça mutluluk çalıyorsun ağzıma ve her gidişinde yüreğimden bir parça daha götürüyorsun yanında.

Neden sevgili?
Neden yapıyorsun?
Nedir istediğin ve benim bir türlü bilemediğim?







Hani bir çocuk vardı yüreğimde; senin gelişinle canlanan ve her gidişinde gözyaşları sel olan yoluna
O çocuk bile büyüdü bilir misin sevgili



Büyüdü o çocuk
Büyüdü çok sevdi ayrı düştü mutsuzlaştı.
Gitgide yaşlandı.



Halbuki hep çocuk kalması gerekiyordu onun halbuki savaşabilmesi için hep gülmesi.

O ise hep ağladı sen giderken sevgili sonunda gücü bitti tövbe etti
Vazgeçti çocuk olmaktan
Büyüdü
Saçları aklaştı yüreği katılaştı.







Ne güzeldi sana dair olan hayallerim ne büyüktü o hayallerin verdiği mutluluk yüreğime.


Halbuki seninle şiir gibi bir hayat yaşayacaktım sevgili
Sen 29 harftin dilimde bir anlam katabilmek adına hayatın içine.

Ve sen her gittiğinde bir harf intihar etti kendi zehiriyle.


.



Neden yar?
Ah yar neden?
Neden gelip gelip gidersin hala yüreğimden?
Neden azad etmezsin ellerindeki yüreğimi yada neden öldürmezsin acımadan insafsızca?

.


Git sevgili git.
Git artık.
Hiç düşünmeden tüm 'sen'i sırtla bendeki ve bakmadan ardına git.
Yüreğini yüreğimden al ve git.


Yada gel be sevgili
Sebep aramadan sual sormadan gel.
Sadece sevmek adına gel
Sadece benim olmak sadece senin olmak adına gel.
Biz olmak adına gel.



Gelebilir misin?

Hayır.

Gelebilir miyim?

Hayır.







Gelme artık yalvarırım yar.
Gelme ama gitme de.
Dokunma içimdeki 'sen'e
Ben mutluyum böyle
Bırak içimdeki 'sen' kalsın bana sen gitsende yüreğimden ben üşüsem de peşinden.

Yada hiçbiri işte






Tıkanıyor sonu sen olunca kelmimeler
Ardından intihar eden harfler tükeniyor kağıda değer değmez yok oluyor

Artık anlatamıyorum hiçbirşeyi eskisi kadar güzel
Artık yüreğim dökülmüyor sayfalara.



Ah yar.



Alışmışken senin kalbimdeki sessiz usul haline gelip gelip daha ileriye itiyorsun ya hançerini kalbime sözlerinle bitiriyorsun ya beni
Diyecek söz bulamıyorum yüreğine

Susuyorum artıkSusturuluyorum belki de.

Gelme artık yarYalvarırım gelme ama gitmede.

Meral Bilgiç